tanha

دنيا پر است از آدم هايي كه چشم رو به هيچ جا ندارند،‌آدم هايي كه جز خودشان كمتر كسي را مي بينند. نه، منظورم به آدم هاي خودخواه نيست. من آدم هايي را مي گويم كه بلد نيستند ببينند،‌ياد نگرفته اند كه در دنيا هزاران هزار نگاه ديگر هست گرچه آن هزاران هزار هم اين را به همان اندازه نمي فهمند. ما ها فكر مي كنيم كه آن گونه كه ما مي انديشيم براي ما بس است اما خدا مي داند كه نيست اگر من ندانم تو چگونه اي تو را خواهم آزرد. من نمي گويم براي ديگران و يا حتي تحت تاثير ديگران زندگي كنيم من مي گويم با هم زندگي كنيم و هر كودكي مي داند كه وقتي كسي را دوست دارد بايد شيريني اش را كما اينكه دوستش دارد و تازه خيلي هم خوشمزه است با او قسمت كند، شايد اين درست نباشد كه بگوييم مي داند، او اين را احساس ميكند. اما ما بزرگ مي شويم شيرينيمان را گاز مي زنيم و به ديگران با حس برتري نگاه مي كنيم دوست خوبم چه بخواهيم و چه نه بزرگ شده ايم،‌كودكت را اگر در دلت نگه داري صورتت در وزش بيشه شور ابدي مي ماند اما اين را هم بدانيم كه نسبت به ديگران مسئوليت پيدا مي كنيم. كودك ماندن به اين معنا نيست كه ما فقط به فكر خودمان باشيم و بس،‌اين نيست كه ندانيم وقتي در ميان ديگرانيم آن ها هم معني دارند،‌چرا نمي دانيم حفظ كودكي يعني چه؟ چرا برداشت غلط داريم همه يك چيزي شنيده ايم اما نمي دانيم چيست فقط مي دانيم خوب است. كودك بودن يعني صفا و صميمت كودكي را داشتن يعني ساده فكر كردن. تو وقتي كودكي ادا در نمي آوري يعني نمي گويي روشنفكري يا تاريك فكر تو وقتي كودكي با ديگران فرقي نداري،‌يعني اصلا نمي داني فرق يعني چه بچه را كه رها كنند مي رود با اولين بچه اي كه ببيند ( دير يا زود) بازي مي كند. اين معني بچگي است نه شانه خالي كردن از بار مسئوليت انساني. اين يكي لا ابالي بودن است كه ما به آن برچسب نام هاي زيبا مي زنيم. آيا حتما انساني كه مقابل ماست بايد بدبخت و عقب مانده( از هر نظر) باشد تا به او فكر كنيم؟ چرا بلديم نگران گنجشك ها و كلاغ ها باشيم اما دل هم را وقعي نمي نهيم. كاش دلمان براي غربت سنجاقكي كه توي قلب كسي لانه دارد بلرزد،‌وگرنه همه بهتر از من مي دانند كه مي شود به سنجاقك گفت آن حشره. نه،‌شعر اين نيست،‌داستان اين نيست،‌كلمه اين نيست. واژه را بايد ديد،‌كاش وقت مي كرديم سري به عمق ماجرا بزنيم. امروز من از بي تفاوتي همه و بد تر از آن از اينكه به آن افتخار مي كنند دلم گرفته است از اينكه من نوزده سال است به هر كه گريسته گفته ام چه شده و اين را دانسته ام كه كودك ماندن يعني اينكه كه اگر كسي گريست به خاطر چيزي كه ديگر اسباب بازي شكسته يا مادري كه تو را گذاشته دم در مهد كودك و رفته سر كار نيست بلكه جدي تر و شايد هم مسخره تر است باز هم بگويم چه شده، اما اين را هم مي دانم كه ديگر اين كافي نيست اين بار بايد براي غمش راهي پيدا كرد اگر دارد و اين بار بايد بيشتر تلاش كرد براي آرام كردنش. اما مردم اين دنيا به من و دل تنگم مي خندند.و افتخار مي كنند به نديدنشان.ه
سينه ام آينه ايست با غباري از غم

تو به من خنديدي
و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق اين پندارم
كه چرا
خانه كوچك ما سيب نداشت



حمید مصدق








من به او خندیدم

او خودش آبی بود

او خودش می خندید

آن زمانی که به یک شاخه سیب

آسمان می رقصید

آسمان می بارید

دخترک بر لب رود

سیب را می بویید

و در آن چرخش موزون هوا ، باد را می فهمید

عابران از پس هم

یاس ها در کف باد

روی دیوار زمان چشم ها رفته به خواب

دخترک رقص کنان

سیب را زمزمه کرد

!سیب افتاد به آب

مژگان صدیق

سلام!‌اين پست فقط براي اين گذاشته شده كه بگه:
اااااااااااااااااا امير!‌مباركه بدجوري خوشحال شدم!
و در ضمن مرده شوي علائم را ببرند كه هيچ كدوم سر جاشون نمي مونن

shab..sokut..kavir

shab..faryad..shahr

...neemati bud ke az dast raft!
axo tori gereftam ke delam mikhad bashe...hargez enghadr tarik nabud :(

كاش مي شد هر كس براي خودش يك گوشه ي دنج داشت، گوشه ي دنجي كه اگر روزي خاطره ي بدي آمد و روياهايت را خيلي زود تر از آنكه بتواني بگيريشان از تو ربود بروي آنجا و سرت را محكم تكان بدهي و كسي نگويد بچه جان مگر خل شده اي؟! جايي كه حتي خودت وقتي عاقل مي شود مزاحم اوقات شريف و غير شريف ات نشود،‌جايي كه اصلا به فكرت خطور هم نكند كه عاقل شوي چه رسد به اين حرف ها!اما حيف دنيا زيادي كوچك است هر گوشه هم كه بروي مادرت گيرت مي آورد كه: بهاااااااااااااااااااااااااااااار تو هنوز لباساتو پهن نكردي؟!!!!!!ه